Gönül Yarası - Adem Durmazer

Ne sancısı kesiliyor ne de kabuk bağlıyor,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.

İki gözüm iki çeşme,  gece gündüz ağlıyor,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.

Apaçık canıma kastediyor, kuyumu kazıyor,

Kötü huylu tümör gibi, gün geçtikçe azıyor,

Ne hocalar okuyor, ne doktorlar ilaç yazıyor,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.

Ne eskisi gibi varlığa sahibim, ne de gencim,

Söndü bütün umutlarım,  tükendi direncim,

Kabul olmuyor dualarım, tutmuyor ilencim,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.

Istırap batağındayım, çırpındıkça batarım,

Sarmış tüm ruhu bedeni, nasıl söküp atarım,

Temizleneceğini bilsem bıçak altına yatarım,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.

Yaşanan her saniye azap, aldığım nefes çile,

Acılar içinde zerre kadar tat değmiyor dile,

Ne çektiğimi, kimse bilmiyor, yaralayan bile,

Bıktım usandım, bu gönül yarasından usta.