Dişe Diş-1 Tenin Ötesinde - Mustafa Tatlı

Bazı ki­tap­lar okun­maz, ya­şa­nır… Bu kitap on­lar­dan biri.

Mus­ta­fa Tatlı’nın ka­le­min­den çıkan bu eser; bir ço­cu­ğun ezil­miş­li­ğin­den, bir as­ke­rin vic­da­nıy­la baş başa kal­dı­ğı an­la­ra; bir ka­dı­nın ses­siz çığ­lı­ğın­dan, bir ba­ba­nın sus­kun mah­cu­bi­ye­ti­ne kadar uza­nan ger­çek bir yaşam yol­cu­lu­ğu­dur. Ana­do­lu’nun yok­sul ama onur­lu top­rak­la­rın­da baş­lar; İstan­bul so­kak­la­rın­da ve­ri­len bir ha­yat­ta kalma mü­ca­de­le­siy­le devam eder.

Henüz çocuk yaşta kah­ve­ha­ne kö­şe­le­rin­de ça­lı­şır, ayak­ka­bı boyar. Genç­li­ğin­de ga­ze­te da­ğı­tır, las­tik fab­ri­ka­sın­da ve lo­kan­ta mut­fa­ğın­da ter döker. Ha­ya­tın yü­kü­nü sır­tın­da ta­şı­yan bu genç, yal­nız­ca ek­me­ği için değil, onuru için de sa­va­şır. So­kak­ta kal­mış bir ka­dı­na ve dört ya­şın­da­ki ço­cu­ğu­na uzat­tı­ğı yar­dım eli, bu mü­ca­de­le­nin en ses­siz ama en gür çığ­lık­la­rın­dan biri olur.

Tüm bu ağır yük­le­rin al­tın­da ezil­me­mek için Jan­dar­ma teş­ki­la­tı­na ka­tı­lır. Ancak bir görev dö­nü­şün­de üç silah ar­ka­da­şı —Ferit Yüz­ba­şı, Onur ve Ekrem— şehit düşer. Bu ka­yıp­lar, Kemal’in ru­hun­da ka­pan­maz ya­ra­lar açar. Psi­ko­lo­jik çöküş, korku nö­bet­le­ri ve tek­rar eden kâ­bus­lar­la mü­ca­de­le eder­ken, ilk aşkı Bahar’la olan iliş­ki­si de duy­gu­sal bir yı­kı­ma dö­nü­şür.

Ama Kemal sus­maz. İçin­de­ki ses­siz çığ­lı­ğı bas­tır­mak için, ar­ka­daş­la­rı­nın in­ti­ka­mı­nı almak üzere dağ­lar­da tek ba­şı­na bir mü­ca­de­le­ye gi­ri­şir. Örgüt üye­le­ri­nin iz­le­ri­ni sürer; gece gün­düz de­me­den, zorlu bir takip so­nu­cun­da hep­si­ni tek tek tes­pit eder ve ada­le­te tes­lim eder. Çünkü onun için bu mü­ca­de­le sa­de­ce bir görev değil, vic­da­nın son sı­na­vı­dır.

Bu roman; ço­cuk­luk iz­le­rin­den emek sö­mü­rü­sü­ne, kadın mü­ca­de­le­sin­den sar­sıl­maz dost­luk­la­ra, aşkın çö­kü­şün­den psi­ko­lo­jik kı­rıl­ma­la­ra ve hatta me­ta­fi­zik de­ne­yim­le­re uza­nan derin bir yol­cu­luk­tur. An­la­tı­mı yalın ama yürek bur­ku­cu­dur. Ka­rak­ter­ler yal­nız­ca birer kurgu fi­gü­rü değil; ger­çek ha­yat­tan çıkıp say­fa­la­ra yü­rü­müş gi­bi­dir.

Okur­ken his­se­de­cek­si­niz ki; bazen in­sa­nın için­de­ki boş­luk dol­maz, ye­ri­ne başka bir şey ko­na­maz. Ama hayat, her zaman bir şe­kil­de devam et­me­yi ge­rek­ti­rir. İnsan, en zorlu anın­da bile dönüp ye­ni­den baş­la­ya­bi­le­ce­ği­ni bilir. Belki hiç­bir şey es­ki­si gibi ol­ma­ya­cak­tır; ancak sev­mek, ya­şa­ma­ya tu­tun­mak ve ye­ni­den ha­ya­ta geç­mek için her zaman bir kapı ara­lık­tır.