Defteri Kebir - Osman Aktaş

Ses­siz bir is­ya­nım ken­di­me karşı. Arşı tit­ret­mi­yor du­ala­rım. Asi­li­ğim de bir bok değil. Kıça batan iğne kadar fark edil­mi­yo­rum yalan ve ri­ya­yı be­ce­re­me­di­ğim­den. Gök çök­me­di, yer ya­rıl­ma­dı. Her­kes işin­de gü­cün­de. Mev­sim­ler kim­ler için de­ği­şi­yor, ik­lim­ler kim­ler için? Ben hangi kud­re­tin mah­ze­nin­de ilahi bir ker­me­yim? Alın ve vaz­ge­çe­me­di­ği­niz me­kân­la­rı­nı­zın du­var­la­rı­nı sı­va­yın. Ku­sur­suz ha­yal­le­ri­ni­ze kusur seç­tik­le­ri­ni­zin ya­ra­la­rın­dan sızan kan kurak ha­yal­le­ri­ni­zi ye­şert­sin.