O, Ben ve Hüsrev - Mehmet Tahir İkiler

Bazı rol­ler sah­ne­de oy­na­nır ve biter. Ba­zı­la­rı ise in­sa­nın içine yer­le­şir; yıl­lar­ca sus­maz, ek­sil­mez, çe­kil­mez.

O, Ben ve Hüs­rev, bir oyu­nun göl­ge­sin­de geçen yirmi üç yılın, bir ti­yat­ro­nun ku­ru­lu­şu­na ve bir sa­nat­çı­nın iç dün­ya­sı­na bı­rak­tı­ğı derin izin ki­ta­bı­dır. Necip Fazıl Kı­sa­kü­rek’in Bir Adam Ya­rat­mak oyu­nun­da­ki Hüs­rev, bu­ra­da yal­nız bir sahne ka­rak­te­ri değil; oyun­cu­su­nu, yö­net­me­ni­ni ve se­yir­ci­si­ni kendi ha­ki­ka­tiy­le yüz­leş­ti­ren uzun bir iç so­ru­ya dö­nü­şür.

Bu ki­tap­ta Baş­kent Ti­yat­ro­su’nun fi­liz­le­ni­şi, bü­yü­yü­şü, kı­rı­lı­şı; öğ­ren­ci­ler­le ku­ru­lan ema­net bağı, us­ta­lık ve çı­rak­lık ter­bi­ye­si, sahne tozu, turne yol­la­rı, dep­rem gün­le­ri, ço­cuk­la­rın göz­le­ri, dolu sa­lon­lar, kı­rı­lan ha­yal­ler ve ye­ni­den ayağa kalk­ma ira­de­si an­la­tı­lır.

Ama bütün bun­la­rın ar­dın­da daha derin bir me­se­le var­dır: Bir in­sa­nın, oy­na­dı­ğı rol ta­ra­fın­dan yavaş yavaş okun­ma­sı…

Çünkü bazen bir oyun­cu ro­lü­nü ta­şı­maz; rol, gelip oyun­cu­su­nun içine yer­le­şir. Bazen perde ka­pa­nır, alkış diner, ışık söner; fakat sah­ne­de söy­len­miş bir cümle in­sa­nın için­de yıl­lar­ca yan­kı­lan­ma­ya devam eder.

O, Ben ve Hüs­rev, ti­yat­ro­yu yal­nız bir gös­te­ri değil, in­sa­nın kendi ha­ki­ka­tiy­le kar­şı­laş­tı­ğı bir eşik ola­rak gö­ren­le­re ya­zıl­mış bir sahne ta­nık­lı­ğı­dır.

Sahne ka­pan­dı.

Ama Hüs­rev sus­ma­dı.